~ narowerze   Piesi zaliczani są do tzw. niechronionych uczestników ruchu drogowego. Realia pokazują jednak, że pieszy na drodze jest nie tylko niechroniony fizycznie, ale i instytucjonalnie – osamotniony, zdany sam na siebie. Polski pieszy na jezdni i w jej pobliżu traktowany jest jak intruz i zawalidroga, bo „kierowca nie może być skupiony przez cały czas”. W , panowie policjanci takimi właśnie akcjami uczą, że... należy bać się samochodów w trakcie przechodzenia przez jezdnię, a nie uczą kierowców, że mają uważać na tych słabszych, to samo tyczy się instruktorów nauki jazdy i egzaminatorów Lobby samochodowe nie lubi pieszego, bo to nie jest klient.
Policja techniką „nalotów dywanowych” prowadzi okresowe akcje (niechronieni uczestnicy ruchu drogowego) mające poprawić bezpieczeństwo tychże poprzez bezwarunkową egzekucję przepisów ruchu drogowego. De facto – polowanie na pieszych. Najczęściej stosowane są mandaty karne za przejście przez pustą jezdnię poza miejscem wyznaczonym. Nie byłoby to kontrowersyjne, gdyby nie nierówne traktowanie uczestników ruchu. W czasie takich akcji niejednokrotnie można zaobserwować patrol mandatujący pieszego, a obok sznur nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, na które policjanci nie zwracali uwagi, bo zostali oddelegowani do realizacji innych zadań.
Polska przeżywa fascynację motoryzacją tak, jak przechodziły to kraje Europy Zachodniej gdzie już w latach osiemdziesiątych nastąpił przesyt i zaczopowanie dróg, a w konsekwencji stopniowe odwracanie się od samochodu na rzecz transportu publicznego lub rowerowego. Pieszy traci swoją przestrzeń i poczucie bezpieczeństwa. W 1982 r. zezwolono na parkowanie samochodów na chodnikach. Nikomu nie przechodzi przez myśl, aby z tego zrezygnować?
I jestem ciekawy ile mandatów wystawili panowie policjanci kierowcom za zbyt bliskie wyprzedzanie rowerzysty. Dlaczego nie zajmują się realnymi zagrożeniami, stwarzanymi przez kierujących.