~ arczi64   W życiu drzew można dostrzec fenomen współistnienia życia i śmierci: wyschnięte liście opadają, a na ich miejscu wyrastają nowe, doskonalsze, okazalsze, przyniesione przez łagodne tchnienie. Człowiek uczestniczący w cudzie życia potrzebuje spokoju i czasu, by móc wsłuchać się w głos przyrody, która przechodząc wielokrotnie wiosenny renesans, zdradza mieszkańcom Ziemi tajemnice wieczności.
Mamy wpisane w nasze istnienie przemijanie, starość, bezlitosny i bezpowrotny upływ czasu...jak bardzo bysmy chcieli nie zatrzymamy go, nie cofniemy, ale możemy wpłynąć na to jaki on będzie...nie ilość, ale jakość...mamy szansę na to aby żyć tak by nie czuć wstydu po straconych latach...żyjemy wśród ludzi, między nimi i z nimi...kochamy, pomagamy, jesteśmy dla kogoś...a kiedy ta osoba odchodzi zostawia po sobie niepohamowane uczucie straty, żal, gorycz...musimy się z tym nauczyć żyć, nie jest łatwo, umieramy w tedy co dzień, co godzinę...a ulga?przyjdzie z czasem.nasze serce powoli sie wyciszy, uspokoi.Ale wspomnienie zostanie, powróci cichą ciemną nocą, bo ciężko zapomnieć o kimś, dla kogo byliśmy kimś albo ona była dla nas...pozdrawiam bardzo cieplutko:)