PrezesPO   Jaka przemiana społeczna nam się przytrafiła? Jak to możliwe, że «koronawirus« stał się w ostatnich tygodniach centrum naszego życia? To niesamowite: wszyscy jesteśmy zależni, żyjemy, istniejemy w oparciu o taki lub inny rozwój tego koronawirusa! Dla «polityków« (biednych, tak bezsilnych) ten alarmizm zdrowia, zapobiegania i rozwagi w imię dobra społeczeństwa może być zrozumiały. Dobrze. Jednak dziwne jest urywanie relacji z kimś, kto jest dla nas życiem: to nie koronawirus jest centrum, to Bóg jest centrum!
(…) w tych tygodniach wydaje mi się, że jestem świadkiem – przynajmniej taką mam okropną wątpliwość – kapitulacji Wiary w obliczu niekonsekwencji „poprawności politycznej”! Dzieje się tak, ponieważ główne przesłanie, przekazane nam wraz z zamknięciem kościołów, niecelebrowanie Eucharystii z ludem, daje poczucie – żeby nie powiedzieć prawie pewność – iż wiara, Bóg nie jest już w stanie odpowiedzieć na nasze potrzeby!
W najbardziej dramatycznym momencie dla naszego ludu, kiedy wielu pada ofiarą oszołomienia i strachu, kiedy wielu zadaje sobie pytania: „jak będziemy zbawieni?” i „kto nas zbawi?”, Kościół odwraca się i rezygnuje z wyraźnego głoszenia Chrystusa jako jedynego Zbawiciela. Włochy, całe Włochy, po raz pierwszy w historii zamykają swoje kościoły na celebrację Mszy. Być może nawet na miesiąc, i to nawet w regionach, w których przypadki infekcji można policzyć na palcach jednej ręki.
(…) To, że Msza jest najpotężniejszą bronią i że poprzez modlitwę i pokutę wiernych można powstrzymać epidemię, to idea, która nikomu nie przychodzi nawet do głowy. Zapominamy w ten sposób o historii Kościoła, który – zwłaszcza we Włoszech – dał nam dziesiątki świątyń wzniesionych z wdzięczności Bogu za powstrzymanie niebezpiecznych epidemii (nawiasem mówiąc, znacznie bardziej niebezpiecznych niż obecna)