~ j 64   Prof. Jerzy Robert Nowak: Czy pisanie prawdy o zbrodniach żydowskich to antysemityzm? Wyróżniony
Napisane przez Prof. Jerzy Robert Nowak
wielkość czcionki Wydrukuj Email Skomentuj jako pierwszy!
Oceń ten artykuł
1
2
3
4
5
(16 głosów)
fot: YouTube / wSensie.TV fot: YouTube / wSensie.TV
AddThis Sharing Buttons
Share to Facebook786Share to TwitterShare to WykopShare to Google+Share to E-mailShare to Więcej14
Wśród żydowskich kolaborantów znalazła się natomiast wcale niemała grupa bezwzględnych, okrutnych katów. W swojej pracy przejrzałem ponad 500 książek autorów żydowskich po angielsku, francusku, niemiecku, węgiersku i hiszpańsku. Na podstawie tych lektur mogę podać liczne, bardzo liczne przykłady bezwzględnych żydowskich oprawców pozbawionych jakichkolwiek skrupułów. Oto niektóre z nich.
Niedawno udający naszego przyjaciela Jonny Daniels odsłonił się, pisząc totalną antypolską bzdurę: „Polacy kolaborowali z chciwości i nienawiści, Żydzi – aby się ocalić”. W rzeczywistości istnieje ogromna ilość żydowskich świadectw o tym, jak judenraty i policjanci żydowscy robili wszystko, co możliwe, dla wzbogacania się kosztem rabowanych przez siebie żydowskich rodaków. W przeciwieństwie do Jonny’ego Danielsa ja widzę dwie zupełnie inne podstawowe różnice między kolaborantami polskimi a żydowskimi. Po pierwsze, kolaboranci polscy wywodzili się głównie z mętów społecznych, a kolaboranci żydowscy należeli do elity.
Przypomnijmy tu, z jak ostrym potępieniem tej kolaboracji elit żydowskich wystąpiła najsłynniejsza żydowska myślicielka XX w. Hannah Arendt w książce Eichmann w Jerozolimie. Napisała tam: „Dla Żydów rola, jaką przywódcy żydowscy odegrali w unicestwieniu własnego narodu, stanowi niewątpliwie najczarniejszy rozdział całej historii. Uległość Judenratów wobec nazistów oznaczała skrajną kompromitację żydowskich elit w państwach okupowanych przez III Rzeszę”. Arendt stwierdziła wprost: „O ile jednak członkowie rządów typu quislingowskiego pochodzili zazwyczaj z partii opozycyjnych, członkami rad żydowskich byli z reguły cieszący się uznaniem miejscowi przywódcy żydowscy, którym naziści nadawali ogromną władzę do chwili, gdy ich także deportowano”. Arendt pisała, że bez pomocy judenratów w zarejestrowaniu Żydów, zebraniu ich w gettach, a potem pomocy w skierowaniu do obozów zagłady zginęłoby dużo mniej Żydów. Niemcy mieliby bowiem dużo więcej kłopotów ze spisaniem i wyszukaniem Żydów. Znamienne, że wśród policjantów żydowskich w getcie warszawskim dominowały setki adwokatów, niegdyś uważanych za poczciwych mecenasów. Ludzie ci bez skrupułów maltretowali wyciąganych na zagładę Żydów, a potem szabrowali ich mienie. Właśnie w 1942 r. w getcie warszawskim powstało na oznaczenie rabunku słowo „szaber” od żydowskiego słowa „szabrower”.